ای کاش جاده های رفاقت دو طرفه میبود....

ایام ایام بدی شده است ، دوره ای که همه متوقع شده اند از شما و خود گویی هیچ وظیفه ای نسبت به رفیق خود احساس نمیکنند. اگر این احساس را در خود تقویت کنند که بالا رفتن رفیق و یا دوست از پله های ترقی موجب سربلندی و تعالی خود رفیق هم هست قطعاً قدم های معرفتی برداشته میشد ولی متاسفانه ....

 

میگویم جاده ها یک طرفه شده  است بنا به دلایل گوناگون. دلایلی که اگه خود افراد دقایقی بنشینند و پیش وجدان خود خلوت کنند قطعاً به آن پی خواهند برد.  اگر روش ها و مرام ها و رفتارها بدین منوال ادامه داشته باشد شکی در آن نخواهد بود که رفقا از دور و بر خالی خواهند شد و عده ای چاپلوس و متملق جایگزین آنها خواهند شد. چه بسا مدت های مدیدی است که چنین شده است و آن معدود رفیق که تعدادشان به تعداد انگشتان یک دست شاید برسد! مانده اند و دیری نخواهد پایید که اینها هم خواهند رفت....  پس بهتر است کمی جنبید و جنبید و جنبید....

 

در این آخرین روز ماه مبارک رمضان در سال 1393 ان شالله خداوند بما توفیق خدمت به بندگان خدا را عنایت فرماید . چون اعتقاد دارم قدم برداشتن برای مردم و کمک به خلق حال چه مادی و یا معنوی  و یا کمک برای پیشبرد امور افراد توفیق میخواد و خداوند این نعمت الهی را به هر فردی نخواهد بخشید.

 

در آخر میگوییم همه آمدند و رفتند و این کارکرد و خدماتی که انجام داده اند و نام نیکی که برای خود برجای گذاشته اند میماند. بعضی اوقات پست ها و وظایفی به انسان ها واگذار میشود که بهترین فرصت برای خدمت است ولی متاسفانه جاه و مقام چشم ها را  کور و گوش ها را کر میکند و معدودند افرادی که علیرغم داشتن مقام ثبات وضعیتی خود را حفظ میکنند. وقتی آن مسئولیت ها واگذار شد و صد البته هم واگذار خواهد شد چون اگر اینچنین نبود به این افراد نمیرسید آه و افسوس و دلسوزی بیخود! نماندو اینکه ای کاش چنین بود و چنان...

کما اینکه بودند افرادی که در سالهای اخیر پست های تقریباً مهمی در ادارات کل استان داشته اند و حتی عرضه و توانایی دفاع از حق و حقوق دوستان خود را نداشتند تا حق این افراد( از جمله خودم) ضایع نگردد حال آمده اند شده اند مظلوم.. مطمئن باشید که این همه سلام و علیک ها و احوالپرسی ها ظاهری است و دلها همه غمگین و ناراحت از عملکردها...

 

                                     دزد و دل های آخر امیر رشتی

/ 0 نظر / 8 بازدید